Temat poruszaliśmy już w odcinku 32, w którym wytykaliśmy wiele braków i niedociągnięć ówczesnego projektu. Czy ta sytuacja uległa zmianie i przyjęta ustawa jest po prostu lepszym aktem prawnym? O jej plusach i minus opowiem w dzisiejszym odcinku.
Z odcinka dowiesz się między innymi:
-> Czy osoba wykonująca zawód medyczny ma obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej?
-> Czy osoba wykonująca zawód medyczny prowadzi dokumentację medyczną?
-> Czy osoby wykonujące niektóre zawody medyczne będą miały swój kodeks etyki zawodowej?
Zapraszam do słuchania!
Ustawa o niektórych zawodach medycznych wchodzi w życie 26 marca 2024 r. i obejmuje ostatecznie 15 zawodów medycznych zamiast pierwotnie planowanych 17. Część rozwiązań rzeczywiście poprawiono: doprecyzowano katalog czynności zawodowych, wskazano formy wykonywania zawodu, ustabilizowano opłatę za wpis do rejestru na 100 zł, a postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej powierzono rzecznikom dyscyplinarnym zamiast przewodniczącemu komisji. Największym problemem finalnej wersji jest jednak zniknięcie dawnego art. 13 projektu, co pozostawiło ustawę bez wyraźnej regulacji tajemnicy zawodowej i dokumentacji medycznej. To miękkie podbrzusze tej ustawy.
Najważniejsze wnioski
- Ustawa reguluje 15 zawodów medycznych. Z pierwotnego katalogu wypadły dietetyk (z wyjątkiem), logopeda i technik dentystyczny, doszedł instruktor terapii uzależnień.
- Art. 13 ustawy zawiera katalog czynności zawodowych – 15 punktów, po jednym na zawód. Katalog jest niejako zamknięty, ale ustawodawca przewidział delegację dla Ministra Zdrowia do wydania rozporządzenia ze szczegółowym wykazem.
- Ustawa wskazuje wprost, w jakich formach można wykonywać zawód medyczny, w tym jako przedsiębiorca będący albo niebędący podmiotem leczniczym. Nie są to praktyki zawodowe w dotychczasowym rozumieniu.
- Wpis do Centralnego Rejestru Osób Uprawnionych do Wykonywania Zawodu Medycznego podlega stałej opłacie 100 zł. W poprzedniej wersji było to 2% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw.
- Katalog kar za przewinienie zawodowe ograniczono z sześciu do pięciu – zniknęło budzące wątpliwości wykreślenie z rejestru.
- W ustawie brakuje wyraźnej normy o tajemnicy zawodowej i o prowadzeniu dokumentacji medycznej. To poważna luka, którą trzeba wypełniać interpretacją.
Skąd wzięła się ta ustawa i dlaczego czekaliśmy na nią tak długo?
Ustawa o niektórych zawodach medycznych została przyjęta we wrześniu 2023 r. i wchodzi w życie 26 marca 2024 r. Prace nad nią trwały około półtora roku.
Pierwszy projekt pojawił się w styczniu 2022 r., a więc dwa lata wcześniej – omawialiśmy go w odcinku 32 podcastu. Warto do tamtego odcinka wrócić, bo sporo zagadnień i wątpliwości, które wtedy poruszaliśmy, zachowało aktualność aż do finalnej wersji ustawy. To zresztą w dużej mierze tłumaczy, dlaczego zestawienie projektu z ustawą jest w ogóle ciekawym ćwiczeniem.
Które zawody obejmuje ustawa o niektórych zawodach medycznych?
Ustawa reguluje sytuację prawną 15 zawodów medycznych. Pierwotny projekt zakładał 17.
Z katalogu wypadły trzy zawody: dietetyk (z istotnym wyjątkiem, o którym niżej), logopeda oraz technik dentystyczny. Do katalogu wskoczył za to zawód instruktora terapii uzależnień.
Pozostałe zawody zachowano w niezmienionej formie:
- asystentka stomatologiczna
- elektroradiolog
- higienistka stomatologiczna
- opiekun medyczny
- optometrysta
- ortoptysta
- podiatra
- profilaktyk
- protetyk słuchu
- technik farmaceutyczny
- technik masażysta (wcześniej: masażysta)
- technik ortopeda
- technik sterylizacji medycznej
- terapeuta zajęciowy
Czy ustawa dotyczy dietetyków?
Częściowo tak. Zawód dietetyka co do zasady z katalogu wykreślono, ale art. 1 ustawy zawiera wyjątek: ustawa znajduje zastosowanie do osób wykonujących czynności zawodowe w zakresie planowania diety, prowadzenia konsultacji dietetycznych oraz udzielania porad edukacyjnych w ramach świadczeń gwarantowanych.
Innymi słowy, dietetyk realizujący swoje czynności w ramach świadczeń koszykowych w zakresie tej ustawy pozostał. Dodatkowo zawód dietetyka pojawia się w załączniku do ustawy, który określa wymagania dotyczące wykształcenia.
Jakie warunki trzeba spełnić, żeby wykonywać zawód medyczny?
Osoba wykonująca zawód medyczny musi mieć pełną zdolność do czynności prawnych, korzystać z pełni praw publicznych, nie być prawomocnie skazana za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe, spełniać wymogi kwalifikacyjne oraz uzyskać wpis do centralnego rejestru.
Zestawiając to z wcześniejszym projektem, nowością są dwa warunki: brak prawomocnego skazania za wskazane przestępstwa oraz korzystanie z pełni praw publicznych.
Zmienił się też wymóg językowy – i tę zmianę można interpretować na plus. Wcześniejszy projekt wymagał certyfikatu znajomości języka polskiego. Obecnie osoba wykonująca zawód medyczny wykazuje znajomość języka polskiego w mowie i w piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania danego zawodu oraz składa oświadczenie dotyczące władania językiem polskim.
Jak wygląda wpis do Centralnego Rejestru Osób Uprawnionych do Wykonywania Zawodu Medycznego?
Rejestr prowadzi minister właściwy do spraw zdrowia, wpis następuje na wniosek osoby zainteresowanej, a wniosek podlega stałej opłacie w wysokości 100 zł. Przepisy o samym rejestrze nie uległy drastycznym zmianom.
Rejestr jest jawny – co do zasady, bo pewne informacje pozostają niejawne. To dosyć jasne.
Zmiana dotyczy natomiast opłaty i jest to zmiana na plus: wcześniejsza wersja przewidywała 2% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw. Kwota została więc ustabilizowana na konkretnym poziomie i jest po prostu niższa niż w pierwotnej wersji.
Po skutecznym złożeniu wniosku i zarejestrowaniu osoba wykonująca zawód medyczny uzyskuje zaświadczenie o wpisie w postaci wydruku z systemu teleinformatycznego – dokument, którym będzie mogła się posługiwać w miejscach i instytucjach, w których pracuje.
Co ustawa mówi o zasadach wykonywania zawodu medycznego?
Tu przepisy rzeczywiście uległy poprawie i jest to zmiana na plus. Poprzednia wersja zawierała w zasadzie tylko bardzo ogólny przepis mówiący, że wykonywanie zawodu medycznego polega na realizacji właściwych dla danego zawodu zadań służących profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, innych zadań związanych z procesem leczenia oraz udzielaniu świadczeń zdrowotnych we współpracy z przedstawicielami innych zawodów.
Wersja, która wchodzi w życie, jest dużo bardziej doprecyzowana. Art. 13 ustawy zawiera katalog czynności, w ramach których mogą poruszać się przedstawiciele poszczególnych zawodów – 15 punktów, czyli tyle, ile zawodów przewiduje ustawa.
Dla przykładu: czynności asystentki stomatologicznej polegają na wykonywaniu czynności zawodowych w zakresie asystowania lekarzowi dentyście i utrzymania gabinetów w gotowości do pracy.
Katalog z art. 13 jest katalogiem niejako zamkniętym, ale – co istotne – ustawodawca przewidział delegację do wydania przez Ministra Zdrowia rozporządzenia zawierającego szczegółowy wykaz czynności zawodowych. W ustawie mamy więc katalog ogólny, a wkrótce powinno pojawić się rozporządzenie rozpisujące go znacznie dokładniej.
W jakich formach można wykonywać zawód medyczny?
To jedna z naprawdę istotnych nowości – wcześniejszej wersji tego brakowało. Zgodnie z przepisami obowiązującymi od 26 marca zawód medyczny może być wykonywany:
- na podstawie umowy o pracę,
- w ramach stosunku służbowego,
- na podstawie umowy cywilnoprawnej,
- w ramach wolontariatu.
Te cztery formy dotyczą pracy w zakładzie leczniczym danego podmiotu leczniczego. Istnieją jednak jeszcze dwie możliwości: osoba wykonująca zawód medyczny może działać jako przedsiębiorca będący podmiotem leczniczym albo jako przedsiębiorca niebędący podmiotem leczniczym.
Trzeba to bardzo jasno podkreślić: nie są to praktyki zawodowe. Ustawa tego nie przewiduje i nie reguluje – pojęcie praktyki zawodowej, tak jak rozumiemy je dotąd w odniesieniu do lekarzy czy pielęgniarek, nie znajdzie tu zastosowania. Ustawodawca po prostu usankcjonował, że zawód medyczny można wykonywać jako przedsiębiorca, w jednym z dwóch wariantów.
W praktyce trudno oczekiwać wielu przypadków, w których osoba wykonująca zawód medyczny będzie podmiotem leczniczym. Zdecydowanie częstszy będzie zapewne wariant przedsiębiorcy niebędącego podmiotem leczniczym.
Czy ustawa reguluje tajemnicę zawodową osób wykonujących zawody medyczne?
Nie wprost – i to jest poważny problem. Do tej pory mówiliśmy o plusach, ale w tym miejscu ustawodawca zaserwował istotną zmianę w zestawieniu z projektem.
W projekcie omawianym w odcinku 32 funkcjonował ówczesny art. 13, który regulował trzy kwestie naraz: informowanie o prawach pacjenta i udzielanie informacji, obowiązek zachowania tajemnicy związanej z pacjentem oraz prowadzenie, przechowywanie i udostępnianie dokumentacji medycznej.
Przepis ten był krytykowany – i słusznie – bo wprowadzał bardzo istotne elementy w sposób skrótowy i enigmatyczny, a ustawa w żaden sposób ich nie rozwijała. Postulowaliśmy wtedy jego doprecyzowanie. I rzeczywiście się zmienił: po prostu zniknął.
Czy to oznacza, że osoby wykonujące te 15 zawodów medycznych nie mają obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej? W moim odczuciu absolutnie nie. Jeżeli przeczytamy ustawę dalej i dojdziemy do przepisów o odpowiedzialności zawodowej, znajdziemy tam odniesienia do tajemnicy zawodowej. To prowadzi do wniosku, że tajemnica zawodowa jako element wykonywania tych zawodów nadal istnieje i nadal wiąże.
Ogromnym problemem jest jednak to, że brakuje naczelnej normy prawnej – tej, która była uregulowana we wcześniejszym art. 13, choćby i w koślawy sposób.
Czy dokumentacja prowadzona przez osoby wykonujące zawody medyczne jest dokumentacją medyczną?
To drugi spory problem tej ustawy i odpowiedź nie jest jednoznaczna. Wraz z całym art. 13 zniknął także przepis o dokumentacji.
Patrząc na przepisy ustawowe wprost, skoro ustawodawca z tego elementu zrezygnował, należy wysunąć wniosek, że dokumentacja prowadzona przez osoby wykonujące zawody medyczne dokumentacją medyczną nie jest. Uważam to za bardzo poważny błąd i niedopatrzenie. Przetwarzanie dokumentacji medycznej znajduje bowiem szerokie uregulowanie w ustawie o prawach pacjenta i w stosownych rozporządzeniach – jej prowadzenie jest odpowiednio usankcjonowane. Teraz mamy sytuację, w której powstaną dokumenty zawierające dane wrażliwe pacjentów, a kwestia ta nie została uregulowana wprost.
Istnieje jednak ścieżka pośrednia. Zamiast dawnego art. 13 ustawodawca zaproponował m.in. art. 16, który wprowadza obowiązek przestrzegania praw pacjenta – określony w sposób generalny. Wcześniej mieliśmy jedynie obowiązek informowania pacjenta o jego prawach i udzielania informacji, czyli usankcjonowane było wyłącznie prawo do informacji.
Skoro jednym z praw pacjenta jest dostęp do dokumentacji medycznej, być może w przypadku dokumentacji prowadzonej przez przedstawicieli nowych zawodów medycznych będziemy mogli mówić o dokumentacji medycznej. Wydaje się, że taki wniosek da się wyciągnąć – ale jest to interpretacja bardzo daleko idąca i podchodzę do niej z dużą ostrożnością. Nie zmienia to faktu, że mamy tu do czynienia z dużą luką.
Kiedy osoba wykonująca zawód medyczny może odmówić wykonania świadczenia?
Art. 17 ustawy sankcjonuje prawo do odmowy wykonania świadczenia opieki zdrowotnej, choć przesłankę określono dosyć ogólnie.
Zgodnie z przepisem, w przypadku uzasadnionych wątpliwości odnoszących się do realizacji zlecenia wykonania danego świadczenia opieki zdrowotnej osoba wykonująca zawód medyczny ma prawo domagać się od zlecającego uzasadnienia potrzeby jego wykonania, a także ma prawo odmówić wykonania określonego świadczenia.
Warto zwrócić uwagę na zdanie drugie: odmowę osoba wykonująca zawód medyczny uzasadnia w dokumentacji medycznej i informuje o niej zlecającego.
I tu wracamy do problemu opisanego wyżej. Jeżeli przedstawiciel zawodu medycznego pracuje w zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego, zamieszcza uzasadnienie w dokumentacji medycznej prowadzonej w tym podmiocie – to nie budzi wątpliwości. Pytanie brzmi, co w sytuacji, gdy działa jako przedsiębiorca: czy prowadzi własną dokumentację medyczną, czy powinien taką wzmiankę zamieścić w swoich dokumentach i czy w ogóle mamy tu do czynienia z dokumentacją medyczną.
Więcej tu pytań i wątpliwości niż odpowiedzi. Jesteśmy zdani na bardzo szerokie interpretacje, a przyjęcie założenia, że osoba wykonująca zawód medyczny prowadzi dokumentację medyczną, niesie daleko idące skutki z punktu widzenia zasad jej prowadzenia, bezpieczeństwa i ochrony danych. Jestem bardzo ciekaw, w którą stronę pójdzie praktyka.
Co stało się z kodeksem etycznym zawodów medycznych?
Zniknął z ustawy. Przepis o zasadach wykonywania zawodu stanowi, że zawód medyczny wykonuje się z należytą starannością, zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej i umiejętnościami niezbędnymi do wykonywania tego zawodu, z poszanowaniem praw pacjenta i dbałością o jego bezpieczeństwo. Sam przepis jest jak najbardziej zasadny.
We wcześniejszej wersji był on jednak uzupełniony o zapis dotyczący kodeksu etycznego zawodów medycznych. W odcinku 32 rozkładaliśmy ten fragment na czynniki pierwsze, bo trudno było sobie wyobrazić powstanie jednego kodeksu etycznego dla wszystkich tych zawodów. Widać, że element ten wzbudził niepokój także na etapie prac legislacyjnych – odpowiedzią ustawodawcy było zwyczajne wykreślenie zapisów o kodeksach etyki.
Warto pamiętać o kontekście: wymienione w ustawie zawody medyczne nie posiadają swoich samorządów ani organizacji nadzorujących ich wykonywanie, a to właśnie samorządy odpowiadają m.in. za opracowywanie kodeksów etyki. Kwestia zachowań etycznych może mieć przy tym duże przełożenie na odpowiedzialność zawodową. W tym wypadku ustawodawca z takiego rozwiązania zrezygnował w całości.
Jak wygląda obowiązek ustawicznego rozwoju zawodowego?
Ustawa – podobnie jak wcześniejszy projekt – wprowadza obowiązek ustawicznego rozwoju zawodowego. I bardzo dobrze: skoro mamy do czynienia z zawodami medycznymi, ten obowiązek powinien być należycie wypełniany.
Rozwój zawodowy realizowany może być poprzez kształcenie podyplomowe lub doskonalenie zawodowe. Formy kształcenia podyplomowego są co do zasady dwie: szkolenia specjalizacyjne oraz kursy kwalifikacyjne. W tym zakresie przepisy pozostały na poziomie zbliżonym do pierwotnego projektu.
Jak działa odpowiedzialność zawodowa osób wykonujących zawody medyczne?
Ustawa wprowadza odpowiedzialność zawodową za zawinione naruszenie przepisów, nazywane przewinieniem zawodowym. Sam fakt jej wprowadzenia oceniam zdecydowanie na plus.
Postępowanie dzieli się na trzy etapy – rozwiązanie mocno zbliżone do tego, co obowiązuje w innych zawodach medycznych:
- czynności sprawdzające,
- postępowanie wyjaśniające,
- postępowanie właściwe (nazwa umowna, na potrzeby tego omówienia).
Czynności sprawdzające i postępowanie wyjaśniające prowadzi rzecznik dyscyplinarny, a postępowanie właściwe toczy się przed Komisją Odpowiedzialności Zawodowej jako organem centralnym. Skoro mamy 15 zawodów i nie mamy samorządu, rozwiązanie scentralizowane było konieczne.
To istotna zmiana na plus. We wcześniejszej wersji czynności sprawdzające i postępowanie wyjaśniające miał prowadzić przewodniczący Komisji – i to budziło poważny niepokój, któremu daliśmy wyraz w odcinku 32. Teraz mamy wyraźne rozdzielenie ról między Komisją a rzecznikiem dyscyplinarnym, co jest po prostu czytelniejsze.
Kto może zostać rzecznikiem dyscyplinarnym?
Minister Zdrowia powołuje czterech rzeczników dyscyplinarnych, z których jeden koordynuje wykonywanie zadań przez pozostałych.
Rzecznikiem dyscyplinarnym może być osoba, która:
- posiada wykształcenie prawnicze,
- ma co najmniej pięcioletnie doświadczenie w obszarze prawa administracyjnego i procesowego,
- jest niekarana za przestępstwo umyślne lub z tytułu odpowiedzialności dyscyplinarnej albo zawodowej,
- daje rękojmię należytego wykonywania tej funkcji,
- posiada wiedzę w zakresie zasad wykonywania zawodów medycznych.
Tu pojawia się realny problem praktyczny. Połączenie w jednej osobie – a właściwie w czterech – wykształcenia prawniczego, pięcioletniego doświadczenia w prawie administracyjnym i procesowym oraz wiedzy o zasadach wykonywania zawodów medycznych może okazać się trudne do osiągnięcia. Można oczywiście dyskutować, co dokładnie znaczą „zasady wykonywania zawodów medycznych” – najprościej odnieść je do przepisów samej ustawy – ale nie ulega wątpliwości, że dobrze byłoby, aby rzecznik miał również realną wiedzę i doświadczenie dotyczące tych zawodów.
Jak zbudowana jest Komisja Odpowiedzialności Zawodowej?
Ustawa nie wskazuje wprost liczby członków Komisji – wcześniejsza wersja mówiła o 38 członkach. Zamiast tego przewidziano, że Minister Zdrowia powołuje członków na czteroletnią kadencję:
- po czterech przedstawicieli osób wykonujących dany zawód medyczny (wcześniej dwóch),
- czterech przedstawicieli dietetyków objętych przepisami ustawy,
- ośmiu przedstawicieli Ministra Zdrowia (wcześniej czterech).
Przy 15 zawodach razy cztery osoby daje to dosyć rozbudowany skład. I to ma bardzo istotne znaczenie praktyczne – przede wszystkim z punktu widzenia składów orzekających.
Komisja orzeka w składzie: przewodniczący składu, dwóch członków będących przedstawicielami danego zawodu oraz dwóch przedstawicieli Ministra Zdrowia. Wcześniejsza wersja przewidywała w Komisji tylko dwóch przedstawicieli danego zawodu medycznego. Wystarczyło, że jeden zachorował, i właściwie nie było składu – nie było komu orzekać. To mogło skutkować zatorami, kolejkami i przedłużaniem się postępowań.
Przy czterech przedstawicielach takim problemem da się już łatwiej zarządzić, a postępowania mają co do zasady szansę toczyć się szybciej. Ewidentnie rozwiązanie na plus.
Jakie kary grożą za przewinienie zawodowe?
Ustawa przewiduje katalog pięciu kar:
- upomnienie,
- nagana,
- kara pieniężna,
- zawieszenie uprawnienia do wykonywania zawodu medycznego na okres do pięciu lat,
- pozbawienie uprawnienia do wykonywania zawodu medycznego.
W poprzedniej wersji kar było sześć – dodatkowo przewidziano wykreślenie z rejestru. Budziło to sporo wątpliwości, bo nie było wiadomo, jak wykreślenie z rejestru ma się do kary pozbawienia uprawnienia do wykonywania zawodu. Bez wpisu do rejestru zawodu wykonywać nie można, a te kary rozdzielono. Ograniczenie katalogu z sześciu do pięciu wydaje się dobrym rozwiązaniem.
Jest natomiast spory minus. W finalnej wersji brakuje ogólnego odesłania do przepisów procedury karnej czy Kodeksu karnego w zakresie nieuregulowanym. To bardzo standardowy zapis, który znacząco ułatwia prowadzenie postępowań od strony procesowej – i próżno go szukać w ustawie, która wchodzi w życie.
Co jeszcze zmieniła ustawa w innych przepisach?
Finalna wersja bardzo rozrosła się, jeżeli chodzi o zmiany w innych ustawach – w pierwotnej wersji takich zmian w ogóle nie planowano. To materiał na osobne omówienie.
Warto jednak odnotować jedną rzecz, o której się zresztą mówi: wprowadzono zmiany m.in. w ustawie o ochronie zdrowia psychicznego i zdefiniowano kwestię psychoterapii. To rzeczywiście bardzo istotny element.
FAQ
Kiedy wchodzi w życie ustawa o niektórych zawodach medycznych? 26 marca 2024 r. Sama ustawa została przyjęta we wrześniu 2023 r.
Ile zawodów obejmuje ustawa? Piętnaście. Pierwotny projekt zakładał 17 zawodów medycznych.
Które zawody wypadły z katalogu, a który doszedł? Wypadły dietetyk (z wyjątkiem dotyczącym świadczeń gwarantowanych), logopeda i technik dentystyczny. Doszedł instruktor terapii uzależnień.
Ile kosztuje wpis do centralnego rejestru? Wniosek o wpis podlega stałej opłacie w wysokości 100 zł. Wcześniej przewidywano 2% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw.
W jakich formach można wykonywać zawód medyczny? Na podstawie umowy o pracę, w ramach stosunku służbowego, na podstawie umowy cywilnoprawnej oraz w ramach wolontariatu – a także jako przedsiębiorca będący albo niebędący podmiotem leczniczym. Nie są to praktyki zawodowe.
Czy osoby wykonujące zawody medyczne obowiązuje tajemnica zawodowa? Ustawa nie zawiera wyraźnej normy w tym zakresie, ale przepisy o odpowiedzialności zawodowej odwołują się do tajemnicy zawodowej. Prowadzi to do wniosku, że obowiązek jej zachowania nadal istnieje i wiąże.
Czy dokumentacja prowadzona przez te osoby jest dokumentacją medyczną? Czytając przepisy wprost – raczej nie, skoro ustawodawca zrezygnował z odpowiedniego przepisu. Możliwa jest interpretacja przeciwna, oparta na obowiązku przestrzegania praw pacjenta z art. 16 i na prawie dostępu do dokumentacji medycznej, ale jest to interpretacja bardzo daleko idąca.
Jakie kary przewiduje ustawa za przewinienie zawodowe? Upomnienie, naganę, karę pieniężną, zawieszenie uprawnienia do wykonywania zawodu medycznego na okres do pięciu lat oraz pozbawienie tego uprawnienia.
Podsumowanie
Czy ustawa o niektórych zawodach medycznych ma plusy? Zdecydowanie tak. Część przepisów poprawiono i doprecyzowano – katalog czynności zawodowych, formy wykonywania zawodu, opłatę rejestrową, konstrukcję postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej. To należy docenić i podkreślić.
Ale czytając całość, trudno oprzeć się wrażeniu, że jest w tej ustawie wiele miejsc niedopracowanych – co niestety w ostatnich latach bywało standardem polskiego ustawodawcy. Po przeszło dwóch latach, a co najmniej półtorarocznych pracach nad projektem, można było oczekiwać więcej.
Szczególnie niepokojący pozostaje brak wyraźnych, jasnych i czytelnych regulacji dotyczących tajemnicy zawodowej oraz prowadzenia dokumentacji medycznej. To jest, jak to nazywam, miękkie podbrzusze tej ustawy. Pozostaje mieć nadzieję, że Ministerstwo Zdrowia pochyli się nad tymi przepisami i uda się je doprecyzować albo znowelizować – trudno sobie wyobrazić, by akurat ten temat wywoływał spory polityczne.
Całości omówienia posłuchasz w 56. odcinku podcastu „Recepta na przepis”, a wcześniejszą dyskusję o pierwotnym projekcie znajdziesz w odcinku 32.
Materiał ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.